29 januari 2012

Broederziel alleen

Het verlies van een broer of zus een plaats geven

Minke Weggemans

Minke Weggemans studeerde o.a. Theologie en Sociaal Cultureel en Maatschappelijk Werk. Ze werkt als therapeut, begeleidt gespreksgroepen, rouwgroepen en uitvaarten, en geeft lezingen en workshops.

De dood van een broer of zus is biologisch gezien het meest dichtbije verlies. Het is een verlies dat gevolgen heeft voor de rest van je leven, met name voor je relaties. Vreemd genoeg is het ook een verlies waar weinig over gesproken of naar gevraagd wordt.

Als je zelf een broer of zus hebt verloren, is daarmee ook een deel van je eigen identiteit verloren gegaan. Je bent een ander mens geworden.

Hoe kun je je broer of zus die is overleden een plek geven in je leven en zelf opnieuw je plek innemen in je familie?

 

 

26 februari 2012

De spiritualiteit van Eckhart Tolle

Crisis als opmaat voor ‘een nieuwe aarde’

Evert van de Ven

Evert van de Ven schrijver van ‘Het Kompas’              is trainer, coach en verzorgt sinds 1995            lezingen, cursussen, individuele begeleiding,             leergangen en retraites vanuit de visie van            Eckhart Tolle, incidenteel in samenwerking            met Eckhart Tolle/Kim Eng.

 

De oorspronkelijke spirit van de Nederlandse geest is vrijheid minnend, ontdekkend en zeer vruchtbaar, gedijend op het kompas van open nieuwsgierigheid.

In dit vormveld schiep de geest antwoorden op het gebied van kunst, wetenschap, techniek en levensvisie. Deze spirit heeft zich echter de laatste honderd jaar in toenemende mate in slaap laten sussen door egocentrisch individualisme, ongetemperde welvaart en botte onverschilligheid. Er is veel bezieling verloren gegaan, creativiteit heeft het veld moeten ruimen voor reactiviteit.

Het oude kompas van open nieuwsgierigheid lijkt niet opgewassen tegen de eisen van deze tijd, het lijkt alsof het geen richting meer weet te bepalen. In een verbluffend hoog tempo brokkelen letterlijk en figuurlijk levensvisie en structuren af en neemt, ondanks het -soms paniekerig- ingrijpen, het oude geloof in controle en de maakbaarheid van het bestaan af. En juist dit is een geluk bij een ongeluk: de ontmaskering van onze ‘gepimpte’ welvaartsstaat wekt namelijk de spirit uit zijn slaap. Daarom vraagt juist de tijd waarin we nu leven om een herijking van het verwaarloosde kompas, waarin ook de Nederlandse geest opnieuw tot ontwikkeling kan komen.

Het loslaten van het oude geloof gaat niet zonder slag of stoot; het gaat gepaard met angst, onzekerheid en zinloosheid. Maar tegelijkertijd opent zich een nieuwe ruimte, een ruimte die een andere opvulling van ons vraagt dan de oude consumptieve dwangmatigheid met meer van hetzelfde, onszelf en de aarde uithollend en verwaarlozend. De nieuwe ruimte is een open, onbeschreven ruimte voor nieuwe vormen, nieuwe mogelijkheden, zingeving en levensvisie.

In ‘Een nieuwe aarde’, het tweede boek van Eckhart Tolle, beschrijft hij deze ruimte en geeft hiermee een nieuwe richting aan; hij geeft ons een kompas om op te varen. De open onbeschreven ruimte is een vormveld, waarin de spirit van de Nederlandse geest zich als een vis in het water voelt; het geeft richting aan een zinvol bestaan vanuit nieuwsgierigheid, openheid en vrijheid. Deze spirit voelt en neemt enthousiast verantwoordelijkheid om zich op elk moment, elk NU, door dit herijkte kompas te laten leiden.

In ´Het Kompas, levenslust en levenskunst in de praktijk gebracht’ (Ankh Hermes) heb ik mede aan de hand van de ervaringen van de vele cursisten een zeer praktisch en uitnodigend boek geschreven om de visie van Eckhart Tolle in de dagelijkse praktijk toe te passen.

 

In deze lezing zal Evert van de Ven aandacht besteden aan Tolle’s visie en zijn boek ‘Het Kompas’ over de overgang van een objectbewustzijn     - met de gebondenheid van de mens aan ego, structuur en materie naar een ruimtebewustzijn - met de vrijheid en open nieuwsgierigheid voor een creatief, zinvol bestaan. Van grijpen, vasthouden en stollen, naar loslaten, waarnemen en stromen.

 

 

25 maart 2012

De Druïden  -  Taco IJzerman

 

Taco IJzerman is coach en biologisch tuinder. ‘Hij probeert de energie van hoofd, hart en handen allemaal te leven en met elkaar in harmonie te houden.’ Hij maakt sinds 1997 deel uit van de Druïdengroep (grove) de Dassenburcht en is regelmatig voorganger in vrijzinnige kerken in Nederland (NPB en UU Amsterdam). De rode draad in zijn werk en leven is een groene: de natuur en de cycli van de seizoenen als spiegel en ritme. Veel Druïden in Nederland maken deel uit van de Engelse Order of Bards, Ovates en Druids. Deze verzorgt een scholingsweg waarin de oude lessen van de Druïden als basis dienen voor zelfontwikkeling en individuele ontplooiing en organiseert bijeenkomsten, cursussen en (zomer)kampen rond de jaarvieringen.

Daarnaast is Taco lid van de Franse 'Ordre des Enfants de la Terre'

 

Druïden vieren de cyclus van het jaar met acht feesten, acht momenten die de overgangen en hoogtepunten van het jaar accentueren. We vieren altijd in een cirkel, vaak buiten in de natuur, waar de elementen Aarde, Water, Vuur en Lucht ons omringen, of binnen in een kring die we met onze gezamenlijke aandacht en aanwezigheid kracht geven. De ceremonie is een gezamenlijke activiteit, die wel eens omschreven is als poëzie in ruimte en beweging. Een aantal aanwezigen zal gevraagd worden een rol te vervullen in de viering.

Het oude Keltische jaar begon met Samhain / Halloween, de oogst is binnen en op de voorraden (voedsel, inspiratie, energie) van het oude jaar moeten we de winter doorkomen. Met midwinter / kerst vieren we de donkerste en langste nacht waarin het licht herboren wordt.

Rond 1 februari is alles nog koud, maar verschijnen de eerste tekenen van nieuw leven sneeuwklokjes, knoppen aan bomen en struiken, plannetjes. Op 25 maart vieren we het begin van de lente. De lente-equinox, het moment dat dag en nacht even lang zijn, evenwicht tussen licht en donker, binnen en buiten. We markeren de overgang naar het lichte seizoen met onze ceremonie op 25 maart.

In de (moderne) Druïdentraditie spelen de Arthur legenden een inspirerende rol. Uit de ceremonie: ‘De jonge Arthur is geboren in de nacht van de Winterzonnewende. Ons midwinterfeest Alban Arthuan is naar hem genoemd. Hij was het kleine, kleine, kwetsbare licht dat werd geboren toen de wereld in de diepste duisternis verkeerde. Arthur weet als jongen niet dat hij koning zal zijn. Tijdens de jaren (of waren het maanden?) die daarop volgden werd Arthur toevertrouwd aan de goede zorgen van tovenaar Merlijn. Hij was het die Arthur inwijdde in de geheimen van het Leven zelf. Arthur is nu klaar om het Zwaard uit de Steen te trekken. Het Zwaard is het symbool van de Geest. Nu is het nog gevangen in de Steen. De Steen is symbool voor alles waar we bang voor zijn, wat ons hart bezwaart, wat ons zorgen baart, wat onze Geest belemmert werkelijk vrij te zijn. Maar Arthur kan en wil het Zwaard bevrijden uit zijn beperking!’

Arthur verbeeldt heel krachtig het 'wakker worden'  van dit seizoen.

De steen en het zwaard worden meegenomen naar de bijeenkomst.
We zullen kijken of het Arthur (m/v en van 7 tot 97 jaar) weer lukt het zwaard op te nemen!

Kinderen zijn dus ook welkom op deze ochtend!