Overdenkingen‎ > ‎Wietse de Vries‎ > ‎

Gedachten bij het avondmaal

Graag wil ik u deelgenoot maken van mijn gedachten bij de viering van het Avondmaal. Met de invulling, die er aan gegeven wordt, "het deel hebben aan het lijden en sterven van Jezus" kon ik niet meer overweg. Ik heb toen serieus er over gedacht maar te stoppen met deelnemen aan het avondmaal. 

Totdat ik op een zondag voor kerst, het zal de 3e advent geweest zijn, een bijzondere ervaring opdeed. De lezingen gingen die adventstijd over de tocht van Jozef van het huis van zijn vader tot aan het zijn van onderkoning in Egypte. 

Die zondag werd het verhaal van de droom van de bakker en de schenker gelezen. Jozef, op dat moment ook in de gevangenis wordt gevraagd naar de betekenis van deze dromen. U kent waarschijnlijk de afloop wel, de bakker wordt ter dood gebracht en de schenker komt weer terug aan het hof van de koning. 

Opeens ging als een flits door mij heen dat hier ook de betekenis van avondmaal in opgeslagen lag. De bakker met brood als teken van het lichaam, dat weer tot stof zal vergaan en dus blijft in deze wereld van de materie. 

De schenker met wijn als teken van onze goddelijke geest, die weer terugkeert bij het hof van de koning, de oorsprong, heden en toekomst van al het leven. 

Met het laatste Avondmaal maakt Jezus ons deelgenoot van het leven op deze aarde in de overgang naar het leven in het licht van de Eeuwige. 

Met het brood dat gedeeld wordt hebben wij deel aan zijn leven en volgen hem in de weg over deze aarde. Een leven van groei op weg naar onze goddelijke toekomst. Een toekomst, die er nu al is, zoals hij zelf zei op zijn weg naar Jeruzalem. Alleen zij zagen en wij zien dat maar al te vaak (nog) niet. Als wij onze ogen en oren daarvoor leren openstellen, dan zullen we dat nieuwe, hemelse Jeruzalem, ook nu al kunnen ervaren, hier midden in dit leven. Neemt en eet tot mijn gedachtenis. 

Met de wijn die wij drinken, drinken wij van dezelfde geest die ons allen verbindt. Het bloed, drager van de geest, dat stroomt door onze aderen, en heel ons leven voedt. Dezelfde geestkracht in dit leven, die ons stuwt tegen de stroom in, om ons er niet bij neer te leggen maar op te staan en onze eigen weg in dit leven te gaan op weg naar het doel van ons bestaan. Hier en nu te leven, om te groeien naar zijn toekomst, onze toekomst. Neemt en drinkt tot mijn gedachtenis.

Brood en wijn, lichaam en geest, met elkaar verbonden bij onze komst op deze aarde, gaan ieder de weg terug naar hun oorsprong, lichaam tot waaruit het is opgebouwd, geest naar het goddelijke waar het al die tijd al onderdeel van heeft uitgemaakt. 

Die zondag was voor mij een feest om deel te nemen aan het avondmaal. Ik had het idee dat ik vleugels had gekregen bij het naar voren lopen naar de plek waar brood gedeeld en wijn geschonken werd. Een overweldigende vreugde kwam in mij op waarvan ik nog lang heb mogen genieten en nog steeds geniet als het avondmaal wordt gevierd. 

Comments