Hier even wat meer over mijzelf, ik ben Paul Stegenga en 60 lentes jong en gelukkig gehuwd.
Een citaat uit "liedjes voor de onbekende" van Henk Harmsen.
Nagarjuna: Het leven is zo teer, niet meer dan een zeepbel die danst in de wind. Wat verbazingwekkend om te denken dat er na een uitademing een inademing zal volgen, of dat we zullen ontwaken na een nacht te hebben geslapen.  In het dagelijks leven ben ik bedrijfsadviseur bij een grote branche organisatie in het midden van het land.
Op latere leeftijd ben ik theologie gaan studeren. Ik ga voor in verschillende gemeenten in de omgeving en heb daarnaast ook een aanstelling als seniorenpastor in Driebergen. Momenteel ben al een poosje klaar met mijn studie supervisie (een post-HBO studie). Met deze studie leerde ik veel over processen in groepen en over het begeleiden van mensen in hun beroep, en privé situatie. Erg leerzaam en ook meteen toepasbaar in mijn dagelijks werk en in het pastoraat. Naast deze activiteiten heb ik samen met mijn echtgenote een praktijk voor coaching zie onderstaande link. Binnen deze praktijk ben ik actief als coach/supervisor voor diverse beroepsgroepen, zoals zelfstandig ondernemers maar ook mensen actief in de begrafenis branche. Hierbij gaat het om begeleiding/coaching van uitvaartleiders in hun vak. http://www.stegengacoaching.nl De agenda Zondag 12 febr ging ik samen met de nieuwe inspirator Willem van der Meiden en Berte Waardenburg voor in de inspiratie / kennismakings dienst van de NPB te Driebergen. Het was een succes. Willem hield een geweldig pleidooi voor de "vraag" de vraag die in ons allen leeft. Papa, was de wereld er al toen ik er nog niet was.... daarop kan Willem geen antwoord geven .. en maar goed ook... Vragen staat vrij in onze vrijzinnigheid.. antwoorden zijn veelal "betweterig" te zeer vanuit een klein perspectief. Laten we niet focussen, maar juist nu de hele breedte van de horizont in ons opnemen.. 13 febr 2012 In het voorjaar van 2012 ben ik nogal bezig met de gedachte van de appel. Die gedachte lanceerde ik met de kerst, dus geen dennen appel maar een appel.
Wij bijten allen dagelijks in de appel, soms is die zuur en soms is die zoet. Het Paradijs is verlaten ... nee wij leven niet (meer) in een roze wolk. Dat zou ik zelf in ieder geval ook niet willen. Is het niet de bedoeling dat wij het leven ten volle leven? Het leven in zijn hoogten, maar ook in zijn diepten.
Die gedachte is fascinerend voor mij en ik heb daarin een rode draad gevonden voor mij gedachten in 2012
Nu we in het nieuws zo geconfronteerd zijn met het leed van onze zuiderburen, en de mensen in Lommel. Moet ik bekennen dat het niet meevalt nog positief te blijven. De lijdenstijd en de lijdensweg soms uitgeschilderd in attestaties is een route die wij als we met de medemens willen meeleven allen moeten gaan. Ook ben ik als seniorenpastor actief in Driebergen. Daar is ook een actieve gemeenschap die zich in vereniging verbonden met elkaar weet.
Mijn taak is daar met de senioren goede gesprekken te voeren en deze leden van de geloofsgemeenschap te ondersteunen bij hun weg door het leven. |