In deze serie geven lezers hun mening over een onderwerp dat vooraf per mail bekend wordt gemaakt.

'Gelooft u in engelen?' Dat was de vraag die deze keer werd gesteld aan de lezers van dit blad. Ook werd gevraagd of men wilde vertellen over eventuele ervaringen met engelen.

Voor Jan Dijksterhuis is dit laatste niet van toepassing:

'Ik heb helaas geen enkele ervaring met engelen gehad, hoewel ik dat best zou willen. Blijkbaar zijn de engelen wat lastiger te benaderen dan ik dacht, of is het mijn fout en moet ik meer openstaan. Je loopt dan het gevaar dat je bepaalde technieken moet toepassen om de engelen te bereiken. Je zou zeggen dat engelen dat toch niet nodig hebben en gewoon gul hun contacten aanbieden aan degenen die dat graag zouden willen.'

AnneMarie Viergever ziet bij het woord ‘engel’ een 'lichtend, liefelijk figuur met vleugels' voor zich:

'Een wezen dat er onverwacht is met een boodschap en onverwacht weer vertrokken is. Een bovennatuurlijk wezen - iets dergelijks heb ik nog nooit gezien of ervaren.
Ga ik ruimer kijken, dan zijn er wel momenten van licht of vrede die lijken op de aanraking van een engel. Als ik nog ruimer kijk, denk ik dat je zelf een engel kan zijn. Dat weet je pas als je een reactie krijgt van mensen, zoiets van: ‘Enorm bedankt, ik had jouw aanwezigheid (of actie) echt even nodig’. En zo kan iemand anders voor jou ‘engel’ zijn.
Maar intussen staat het wel ver af van mijn eerste beschrijving van het woord ‘engel’! Kortom, laat het onze subjectieve ervaring maar zijn…'

'Ja, ik geloof in engelen', reageert Wil Gouda.

'Ik zou niet weten, wie er anders voor zouden kunnen zorgen, dat ik precies die ene persoon tegen het lijf loop die ik nodig heb; of dat ik weer naar binnen ga om iets te pakken en dan dat ene tegenkom wat ik beslist niet mocht vergeten. Of dat ik zoveel liefde ontvang van de mensen om me heen….
Ik ervaar talloze momenten (soms op één dag!) waarop ik denk: de engelen begeleiden me. Onlangs heb ik het boek van Lorna Byrne gelezen: Engelen in mijn haar en ik kon helemaal daarin meegaan. Helaas kan ik niet, zoals zij, de engelen zien, maar voor mij bestaan ze wel!'

Ook het begrip 'beschermengel' wordt genoemd. Een lezer vertelt hoe zij en haar kinderen op wonderlijke wijze ontsnapten aan een ongeluk:

'Jaren geleden ging ik met mijn twee kinderen, toen nog in de basisschoolleeftijd, op een middag de hond uitlaten. Onze gebruikelijke uitlaatroute liep aan de overkant van de weg naar de lyceumtuin verderop; vertrouwd voor de hond, gemakkelijk voor de kinderen en voor mijzelf. Maar op die ene bewuste dag liepen we juist niet via de overkant, maar bleven nog even doorlopen aan onze kant van de weg. Ik had daar geen bedoeling mee, het gebeurde zo.
Opeens kwam er achter het lyceum vandaan een auto de hoek om rijden. Ik zag dat er slingerend gereden werd en met een vaart stoof de wagen de heg van de lyceumtuin in, precies op de plek waar wij gelopen zouden hebben als we wèl eerder waren overgestoken.
Ik realiseerde me dat er zoiets als een beschermengel met ons mee moet zijn gegaan! Anders weet ik niet of ik dit nog had kunnen navertellen, en mijn kinderen evenmin.
Uit de grond van mijn hart stuurde ik een DANK-U-WEL naar boven!'

Jaap van 't Riet heeft niet zoveel met engelen.

'…Maar ze hebben wel iets met mij. Een jaar of vijftien geleden, in een periode dat ik extreem moe en somber was, heb ik geregeld autogereden waarbij ik me achteraf realiseerde dat ik ‘stukken had overgeslagen’. Ik kon me niet herinneren langs bepaalde gedeeltes te zijn gekomen. Op de automatische piloot, zogezegd.
Vaak was ik me bewust van een aanwezigheid. Toen ik hem – die aanwezigheid ervoer ik als een hij – vaker voelde, heb ik hem benoemd als mijn beschermengel.
Misschien was het een geest, God, een psychologisch overlevingsmechanisme, maar voor mij voldeed de omschrijving beschermengel. Die was er, beschermde mij, en daar was ik dankbaar voor.
En nee, ik heb nog steeds niet zoveel met engelen.
Gelukkig zij wel met mij.'

Ook in de volgende (anonieme) reacties werd een bepaalde aanwezigheid ervaren tijdens een moeilijke periode:

'Ongeveer twintig jaar geleden, toen ik het een tijdje erg moeilijk had met mezelf, was ik wanhopig en zag ik het niet meer zitten. Opeens voelde ik aan weerskanten twee figuren/wezens naast me, die hun armen - of vleugels? - om mij heen sloegen. Ik was daardoor zeer ontroerd, voelde me enorm getroost en gedragen. Daarna ging het weer beter met me. Tja, of dat engelen waren, weet ik niet. Vind ik niet belangrijk.'

'Kort na het overlijden van mijn vader, een aantal jaren terug, werd ik midden in de nacht wakker. Ondanks mijn korte slaap was er geen spoor van moeheid in me. Ik voelde me zo vredig en dat juist tijdens een droevige periode. Het was alsof iemand mij bijstond. Misschien is er wel een psychologische verklaring voor te vinden, maar ik geloof graag dat mijn overleden vader als een engel naast mij stond.'

En er kwamen nog meer mailtjes binnen, die de diversiteit aan reacties nog groter maakten:

'Net zoals katholieken met hun heiligen omgaan, roep ik soms ook wel eens een engel aan, of  trek ik een kaartje uit een van mijn engelenkaartensets. Mij helpt het, in ieder geval m.b.t. bepaalde vragen of thema's.'

'Als ik alleen in de auto rijd, heb ik altijd het gevoel dat er een engel naast me zit. Af en toe kijk ik even opzij en glimlach dan.
Of dat gek is? Tja...'

'Een paar jaar geleden kreeg ik van mijn zus een bericht dat ze 'reizende engelen' naar mij toe zou sturen nadat ze een aantal dagen bij haar waren geweest. Dat vond ik heel bijzonder; ik heb gevoeld dat ze er waren en ik heb ze nadien ook weer naar iemand anders door mogen sturen.'

Engelen…
De een gelooft er letterlijk in, de ander meer figuurlijk.
En weer een ander weet niet of ze bestaan.
Maar ze houden ons wel bezig!

Marcel van Veldhuizen