De vakantie zit er voor mij (en voor meer mensen, denk ik) weer op. Afgelopen zondag weer naar ons NPB-huis geweest. Leuk om elkaar weer te ontmoeten, de verbinding (weet u nog wel, het thema voor de komende jaren) onderling behoeft weinig planning en werk, die is er!

Ik heb ook genoten van onze mooie tuin. Er is veel werk verricht door een aantal mensen o.l.v. Eveline, super! Mooi al die planten die gepoot zijn en bijzonder hoeveel de natuur zelf er bij zet. Leuk om te beseffen dat als wij er niets aan doen, de natuur het altijd wint. Maar goed, dat laten we niet gebeuren, tenminste niet in onze tuin, daar zijn wij de baas.

Tijdens mijn vakantie in Bretagne ben ik op plekken geweest waar dat wel gebeurde. Bijzonder was de plek waar een meer dan 1000 jaar oude eik ‘formidable’ stond te zijn. De aanblik van deze boom en de aanraking van zijn ruige bast deed mij beseffen hoe klein en kwetsbaar ik als mensje eigenlijk ben. Aan de andere kant is het voor de moderne mens ook een kwestie van een paar minuten om zo’n 1000-jarige te vellen. Wie is er nu sterker? Mens of moeder natuur? …………………..

Wat een domme vraag eigenlijk! Maakt de mens dan geen deel uit van de natuur? Staat de mens boven de natuur? Het is zo makkelijk gezegd: ‘Wij zijn onderdeel van het grote geheel’. Zo zie ik het in ieder geval wel, maar het valt me op dat ik me er lang niet altijd naar gedraag. Op de een of andere manier kunnen we dat ook niet meer in onze westerse beschaving. Maar een beetje bewuster met de andere onderdelen van het grote geheel omgaan kan natuurlijk wel. Daarmee wil ik niet zeggen dat we onze tuin maar moeten laten overwoekeren door hetgeen moeder natuur ons schenkt. Dus als er mensen zijn die het robbertje vechten met de natuurkrachten als een uitdaging zien, meld je dan aan voor een zaterdagmorgen onkruid wieden.

Als ik die oude boom in Bretagne verbind met de lezersvraag over het godsbeeld, besef ik dat God mij overkomt op de momenten dat ik me verwonder over de niet te beschrijven schoonheid en complexiteit van het leven dat, als ik even stilsta, overal om mij heen te bewonderen is. God is voor mij de kracht die leven gemaakt heeft en in stand houdt. De kracht die mij gemaakt heeft, altijd bij/in me is of ik nu wil of niet. De kracht die in het kleine fruitvliegje zit en die ieder jaar die mooie grote boom weer doet uitlopen en vrucht laat dragen. Als ik dat besef voel ik me gelukkig en waardevol. Mijn ziel is het waard om een poosje deel uit te maken van dit godswonder en daarom probeer ik er maar zoveel mogelijk van te genieten. Leve het Leven!!

Henk

Even iets heel anders:

Henk Harmsen heeft te kennen gegeven dat hij stopt met zijn verantwoordelijk-heden voor onze vereniging. Hij wil ruimte creëren door een pas op de plaats te maken en van daaruit weer verder te gaan met zijn leven. Een periode van bezinning en rust geeft op termijn weer de mogelijkheid om te kiezen en om andere wegen, of platgetreden paden, met andere ogen te gaan verkennen. In de praktijk betekent dit dat Henk zijn taken als voorganger en pastoraal werker heeft neergelegd. Eerder heeft hij al aangegeven dat hij van voorganger is overgestapt naar voorbijganger. De coördinatie van het pastoraat wordt overgenomen door Jaap van ’t Riet (fijn Jaap, bedankt!).

Op deze plek wil ik Henk vanuit mijn hart bedanken voor zijn prikkelende, tedere, liefdevolle en wakker makende verhalen, voor zijn ongeëvenaarde mooie liederen, voor zijn dansende vingers op de toetsen van de piano, voor zijn pastoraal luisterende oren en zijn warme hand op vele schouders. De rust en de ruimte die je neemt is je van harte gegund. De ruimte die jij creëert door je naar de achtergrond te begeven, is voor anderen wellicht een kans om ons van zijn of haar talenten te laten meegenieten op bijvoorbeeld een open podium. Ik ben benieuwd wat er gaat komen. We gaan gewoon lekker verder met verdwalen, wie gaat er mee? Ik weet de weg.

Martin Schuitemaker